Jujuy en het begin van Bolivia

El sábado 31/5 de tarde llegamos a San Salvador de Jujuy donde nos quedamos sólo una noche, no había camping así que tuvimos que quedarnos en una hostería (o algo parecido). Cenamos en un restaurant hermoso (Manos Jujeñas) donde probamos la humita y el locro, aplauso para el asador!!! El locro es realmente una delicia, una especie de cazuela de porotos con carne, zapallo, chorizo, etc., cocida durante muuucho tiempo. Y la humita es una pasta de choclo con queso envuelta también en la chala del maiz, como los tamales. Así que, ya realizada la degustación gastronómica correspondiente, volvimos a los fideos y las latas...

Al otro día partimos hacia Maimará, un pueblito en la Quebrada de Humahuaca, al norte de Jujuy, desde donde se ve toda la quebrada con los cerros de varios diferentes colores, es realmente impresionante! Maimará está a 8 km de Tilcara, otro pueblito por el estilo pero mucho más turístico, por lo tanto optamos por el menos turístico (y totalmente vacío) donde acampamos una noche. (FOTOS)

Desde Maimará fuimos hacia La Quiaca, bien al norte del país en la frontera con Bolivia, nos quedamos en un hostal y a la mañana siguiente cruzamos hacia Villazón que es el mismo pueblo pero del lado boliviano, una especie de Chuy uruguayo y Chuy brasilero. Cruzamos a las 10 de la mañana pensando que había un bus a las 11 hacia Tarija (nuestro primer destino, al sureste de Bolivia) famoso por ser la zona, única creo, vitivinícola de Bolivia. El único ómnibus hacia Tarija salía a las 20hs o sea que tuvimos que hacer tiempo en Villazón durante toda la tarde... Comimos en una pizzería donde conocimos a Florencia (argentina, de San Juan) y Gerónimo (holandés) que vivían casualmente en Rotterdam, así que la tarde por suerte pasó bastante rápido charlando con ellos... :)

-------------------------------------

We kwamen aan in Jujuy in de hoop te kunnen kamperen, maar dat ging helaas niet door omdat de camping gesloten was. Uiteindelijk verbleven we in het goedkoopste hostal die we konden vinden, maar dat was voor ons nog steeds behoorlijk duur wetende dat we tot dan toe overal kampeerden wat veel goedkoper was. Het was zondag en bijna alles was dicht.
In de avond gingen we uit eten opzoek naar lekkere lokale gerechten.
We mochten zeker niet klagen met de plek die we vonden, manos jujeñas, we hebben er heerlijke tamales, humitas en locro gegeten. Een hoogtepunt in Argentinie. één van de beste manieren om een land te leren kennen is voor mij om de lokale gerechten te verorberen.

De volgende dag namen we de bus al richting La Quebrada de Humahuaca.
De vrouw van het toeristenbureau had ons verteld dat Tilcara een goede plek is om de quebrada te leren kennen maar dat het ook toeristischer was dan bijvoorbeeld Maimará, een dorpje 5 kilometer voor Tilcara.
We besloten om naar Mairmará te gaan en toen we uit de bus stapten begrepen we direct dat in een dorp waren waar geen enkele toerist te vinden zou zijn.
Gelukkig konden we er kamperen en we hebben er heerlijk rustig kunnen lopen en foto´s genomen. (FOTOS)

De dag erna zijn we naar La Quiaca gegaan wat op de grens ligt met Bolivia.
We hebben overnacht in La Quiaca en de volgende dag, 3 juni, naar Villazon gelopen wat het Boliviaanse grensdorpje is.
Godzijdank kregen we allebei een stempel met 90 dagen voor Bolivia in tegenstelling tot de 30 dagen die ik 4 jaar geleden kreeg.
Om tien uur ´s ochtends waren we al in Villazon en we moesten tot acht uur ´s avonds wachten voor onze bus.
We besloten om wat te gaan eten en in het restaurant leerden we een nederlands argentijns koppel kennen. Zij waren ook aan het wachten voor hun bus (richting Potosi, wij richting Tarija)
We hebben een hele tijd zitten kletsen. Zij was Argentijnse (27) en woonde en studeerde sinds een tijdje in Nederland. Hij (32) werkte voor Maersk als marketing manager voor west europa, maar hij kon het reizen ook niet laten.
Ze woonden in Rotterdam, dus Sofia kon mooi de verhalen van haar horen over de stad en de nederlandse mensen natuurlijk.
Na zo´n vijf uur kletsen namen zij de bus richting Potosi en wij naar Tarija wat een belevingsvolle reis bleek ondanks dat het donker was