Tarija

Para ser la primera ciudad que visitamos de Bolivia, aparentemente no es la más 'boliviana' ya que tiene mucha influencia de Argentina, en la gente, la ropa, la comida, etc.
En Tarija pensábamos estar en principio 2 días y terminaron siendo 5. El día que teníamos pensado salir, hubo un paro de transporte total en todo el país (algo que nos viene sucediendo bastante seguido). Esa noche en la terminal conocimos a Denis, un croata (que vive en Londres) y con el cual estamos viajando desde ese día. Volvimos al hostal con él y tampoco pudimos viajar por los siguientes 2 días debido a malestares estomacales varios (míos y de Seba), creo que es una especie de bautismo boliviano, no hay quien zafe! No les preocupó mucho, ya que desde Tarija se podían ver los partidos de la Euro Copa.
Nos gustó mucho la ciudad, las plazas, los bares, bastante soleado durante el día. Se nos complicaba el almuerzo porque aparentemente desde el mediodía hasta las 3 o 4 de la tarde se convierte en un pueblo fantasma. Las empanadas se venden SÓLO en la mañana, es una especie de snack entre el desayuno y el almuerzo (de noche, tampoco las busques!) y se llaman 'salteñas'. El segundo día fuimos a un pueblito que se llama Tomatitas, a unos 5 km al norte de Tarija, muy lindo, con un parque por donde corre el río y bastantes lugarcitos para comer tipo 'familiares' (creo que ese fue el culpable!). Al sur de Tarija está el Valle de la Concepción, donde se encuentran casi todos los viñedos y las bodegas, no pudimos visitarlas ya que la infraestructura turística es bastante pobre y se puede hacer solamente tours guiados con determinadas compañías, lo cual implicaba bastante dinero, ya habíamos estado en Cafayate, así que no nos pareció que valía tanto la pena. Igualmente probamos los vinos, de algunas bodegas (en el hostal) y creemos que la visita a las bodegas no era necesaria (ni tan interesante). Finalmente, terminamos saliendo hacia Tupiza el domingo 8/6 en otro divertido y largo viaje en ómnibus.

-------------------------------------

De busreis naar Tarija was typisch Boliviaans.
Bus zonder WC en een reis van acht uur over Bergweggetjes waar twee bussen niet naast elkaar passen en dat met een afgrond naast je van een paar honderd meter.
De eerste twee uur zie je wit en zit je stijf van angst, daarna bid je dat de chauffeur niet bezopen is en vervolgens probeer je wat te slapen in een verschrikkelijk koude bus omdat alle busreizen ´s nachts plaatsvinden.
Tarija ligt gelukkig aan één van de warmere kanten van Bolivia.
We verbleven in een hostal waar een gemiddelde ziekenhuiskamer niet voor onderdoet.
Hier begonnen onze magen voor het eerst tegen ons te schreeuwen en te doen en ze houden dit tot op heden nog steeds vol.
We hebben er vooral lekker genoten van het weer, veel verschillende koffie gedronken, gewandeld en de helft van de tijd ziek geweest. Er waren opvallend weinig toeristen, we konden ze op twee handen tellen.
Op een avond dat we wilden vertrekken naar Tupiza maar niet konden omdat er stakingen waren ontmoeten we Denis op het busstation, een Kroatische jongen die ook naar tupiza wilde gaan maar ook niet weg kon. We besloten om terug te gaan naar het hostal en hij ging met ons mee. Vervolgens bleven we samen tot La Paz. één van de meest sympathieke en vriendelijkste mensen die ik ontmoet heb en is daarom ook een hele goede reden om hem volgend jaar in Kroatie te bezoeken. Sam een Engelse jongen leerden we ook kennen in dit hostal en ook met hem zijn we tot La Paz opgetrokken.
Na ongeveer een week konden we eindelijk tussen alle stakingen door vertrekken richting Tupiza.